Gece günün ilk saatlerinde bir mesaj ile silkinmemle doğum günü havasına girmiştim. Sağolsunlar, kayınçom ve eşi ilk hatırlayanlar oldu. :)

Çalışma saatleri içindeyken kimin umrunda özel bir gün olduğu, sanki bütün sabrımı sınayan insanları aynı günde göndermişler yanıma..

Ne kendi aklıma geliyor özel bir gün olduğu ne de başkasının aklına gelmesini bekliyorum..

Öğle yemeği için işyerinin yemekhanesine çıkarken dilimde bir şarkı " bugün benim doğum günüm.. " Kat sorumlusu Elifcim hemen atlıyor, " Ya öyle mi! Doğum gününüz kutlu olsun o zaman!" Şapur şupur bir öpüşme seromonisi, hala uyanmıyorum, ulem bu şarkıyı her söyleyenin doğum günü olması şartı mı var da bu kız atladı hemen ?? gibi sorular aklıma gelmiyor. Derdimiz bir an önce yemeğimizi yiyip işimizin başına dönmek.

Sonra başka çalışma arkadaşlarıyla da benzeri konuşmalar oluyor, "aaa öyle mi" deyip kutlanıyorum.

Saat 17:30 bir ilaç mümessili arkadaşım elinde pasta ile çıkageliyor, tesadüfen bir konuşmada geçmişti, aaa unutmamış diye kendi kendime seviniyorum. Ama pastayı paylaşacak kadar boş vakti olmadığı için erken ayrıılıyor. Teşekkür ediyorum, ardından bir hasta ve derken başka bir mümessil arkadaş geliyor. O arkadaşla da havadan sudan konuşuyoruz, "Y. Hanım doğumgünü pastası getirmiş, kalın da beraber yiyelim" diyorum. Derken birden telefon çalıyor:

Eko labaratuarı sekreteri Y. Hanım, dramatik bir ses tonu ile:

-Hocam, yoğun bakım hastalarından birinin yakını fenalaştı içeri aldık, gelip bakabilir misiniz?

-Tamam geliyorum (içimden, yahu şimdi tam pasta yiyecektik, fenalaşacak zaman mı canım! )

Mümessil arkadaşa da "hastaya bakayım durumu kontrol altına alalım, hemen döneceğim, kalın pastayı beraber yiyelim" diyorum. O da vaktinin olmadığını söyleyip el sıkışıp ayrılıyor

Bir telaşla EKO odasına dalıyorum. Bir alkış fırtınası kopuyor, masanın üzerinde iki tane üzerinde maytaplar yanan pasta.. Hala şaşkınım, aaa eşim de burda, aaa iş arkadaşım Burcu da burda, aaa biraz önce aceleyle yanımdan ayrılan mümessil arkadaşım da burda...

Meğerse sinsice 1 haftadır plan yapılıyormuş bu kutlama için. Mümessil arkadaşın görevi beni pasta hazırlanırken oyalamakmış. Telefon gelince o da kendi kendine " parti iptal olacak heralde" diye düşünmüş.

Pastayı üflerken flashlar patlıyor, hala şaşkınlığımı üstümden atabimiş değilim, "çok teşekkür ederim, çok düşüncelisiniz, aşkolsun!" gibi bir tekerleme ağzımda, habire tekrarlayıp duruyorum..

Eşim hediyemi çıkarıp verince sevinç çığlığı atasım geliyor ama hastane çığlık için uygun bir değil, başımıza ilk yardım ekipleri toplanır diye kendimi tutuyorum.

Heyyyt! Artık benim de Canon EOS 400'üm var, biri beni durdursun yahu!

Tamam saf durumuna düşürülmüş olabilirim gün boyu ama böylesine can kurban.. Öyle mutlu ettiniz ki beni.. Şımaracak yaşı çoktaaan geçtim ama bakın gene şımarttınız beni!

Hepinize çok teşekkür ediyorum, sizi çooook seviyorum, iyi ki sizler gibi güzel insanlar var çevremde..